Le four à pain

De Bakuewen

Am 19. Joerhonnert hate vill Familljen an den Dierfer hiren eegene Bakuewen an hunn hiert Brout selwer hiergestallt. Den Dag virum eigentleche Knieden, ass d’Miel an engem Broutkuerf oder an enger Mielkëscht versuergt ginn an duerno mat Waasser, Salz an engem Deessem (Sauerdeeg) aus dem viregte Bakvirgang gemëscht ginn. Dës Mëschung huet an der Mull, enger Verdéiwung am Kichendësch, bis den nächsten Dag gerout. War dëse Schratt fäerdeg, gouf den Deeg gekniet an a verschidde Leiwer gedeelt.

 

Duerno huet een e Feier am Bakuewe gemaach, d’Glouse mat engem Feierkrop verdeelt an d’Äschen erausgeholl, fir den Uewe virum eigentleche Bake propper ze hunn. D’Äsche goufen an der Äschekummer, engem huele Raum ënnert dem Uewen, versuergt, fir méi spéit nees kënne benotzt ze ginn, dat zum Beispill als Wäschmëttel oder als Dünger. Mat der Broutschéiss gouf den Deeg schliisslech an den Uewe gemaach. No dem Bake konnt d’Brout e puer Deeg laang konservéiert ginn.

Le four à pain

Au 19ème siècle, dans les villages, de nombreuses familles possédaient leur four et fabriquaient leur pain. La veille du pétrissage, la farine était placée dans un banneton ou conservée dans une boîte à farine, puis mélangée à de l’eau, du sel et du levain issu de la cuisson précédente. Cette préparation reposait dans le pétrin, une cavité de la table de cuisine, jusqu’au lendemain. On pétrissait alors la pâte et on la divisait en plusieurs pains.

 

Ensuite, on allumait le four à pain, on répartissait les braises à l’aide d’un tisonnier, puis on retirait les cendres afin de nettoyer le four. Les cendres étaient mises dans la chambre à cendres, un espace creux en dessous du four, et étaient réutilisées ultérieurement, par exemple produit de lessive ou engrais. On plaçait la pâte à cuire dans le four à l’aide de la pelle à pain. Après cuisson, il était conservé plusieurs jours.